NJË PSHERËTIMË SHQIPTARE ME GJYSMË  SHPIRTI

Isaku, jeton dhe vepron në Hamburg të Gjermanisë që nga viti 1978. Ky njeri, regjisor e veprimtar i palodhur, ka filluar në vitin 1980 dhe vazhdon të merret me grumbullimin e materialeve për Aleksandër Moisiun. Prej vitit 1980, duke filluar me “EKSPOZITËN” e Moisiut të publikuar në Pragë, regjisori Guta ishte autori i parë jashtë Shqipërisë Sovrane, që nxori një vepër që përfaqësonte denjësisht figurën e ALEKSANDËR MOISIUT me titull “I MADHI MIDIS TË MËDHENJVE”. Në këtë botim na e sjellë në pjesën e tretë edhe një risi për aktorin shqiptar, Aleksandër Moisiu. Figura e Aleksandër Moisiut për herë të parë trajtohet nën prizmin e rilindësit shqiptar duke synuar të ndriçojë një anë të panjohur deri tash të këtij aktori të madh shqiptar... dhe libri fillon me temën e parë “Një jetë njeriu në bashkë udhëtim me aktorin e madh shqiptar Aleksandër Moisiu”- U deshën 60 vjet udhëtim për të mbërritur më në fund në Shqipëri...

Pra siç ju paralajmërova në fillim, kjo letër-psherëtimë me zgjoi nga agonia e vapës se madhe verore dhe së paku mua me çliroi nga shpërthimi i psherëtimave, duke ua dërguar letrën e Isakut në faqen time të internetit dhe duke ju mundësuar që të shprehni edhe ju opinionet e juaja rreth temës që flitet ne letrën e Isakut, apo edhe  çfarë do qofshin ato...

***

Letër nga shoku për shokun e Flamurit

...Oh, le të qajnë i plagosur dreri, E le të lozë e pangrënë dhia

Se njëri fle, dhe tjetrin e ha vreri

Kështu na qenka bota, njerëzia...

                                   Uiliam Shekspir

NJË PSHERËTIMË SHQIPTARE ME GJYSMË SHPIRTI

I dashur shok! Me falë që përmes psherëtimës as ngushëllim dhe as urim, me ka marr malli e ndiej nevojë të madhe për kuvendim...

            Sikur prej kohësh  të isha marr me ditar, shënimi i sotëm, i fund majit 2007, do të ishte rekord ndër psherëtimat me qyqare. Kurrë nuk e kam ndi vetën më qyqar në jetë, madje aq më keq jo vetëm individualisht. E shkruaj një letër krejt të pakuptimtë edhe për vet mua, i shtyrë nga një detyrim i brendshëm e rrëmbyes. Nga ato psherëtima të thella përplot mbushje të pazotrueshme në shpërthim. E shkruaj letrën kur ende s’kam ide se kujt t’i drejtohem. Por jam i detyruar të shkruaj. Së paku të çlirohem nga shpërthimi i psherëtimave.. edhe nëse arrij t’i drejtohem ndonjë shoku, mërgimtari, bashkatdhetari, i afrohem me një peshë jashtë çdo force. Më shumë se gjithçka tjetër i ngushëlluar e për ngushëllim. Jo, jo ! S’dua të shkruaj letër të pakuptim.

            Kurrë se kam ndi veten më të vetmuar nga pozita qyqare, se sa kur shkruaja letrën pa mos ditur kujt t’i drejtohem. (!) Gjithçka trazohet e vihet në pikëpyetje...prej më të keqes, mos vallë u përkas atyre që s’ke ku të drejtohesh !? Kjo është ajo që s’ka fare kuptim midis “begative pluraliste” të kohës sonë. Me mbi gjysmë jete i përkas mërgatës shqiptare, që nga viti 1981 u trashëgua me ca klube e demonstrata punëtore. I takonim rrugës që na dëshmonte pjesë të pandashme nga populli e kombi në Atdhe. Kjo mërgatë nga viti 1990 është shumëzuar vendeve evropiane me rini masive të shkolluar e intelegjenci, duke ia kaluar milionit me emigracionin e ri. Ende ekzistojnë ca klube tradicionale pa zërin e mërgatës. Janë hap qindra e mijëra kafene e restorante përfituese private. Nuk mungojnë dhjetëra degë të grupimeve partiake, shoqata e arsimtarëve, ajo e shkrimtarëve dhe e krijuesve. Megjithëse pa shoqëri e veprimtari të artit të mirëfilltë. Nuk mungojnë as shoqatat humane, qindra agjenci në shërbim, disa xhami në diskonim etj. Kurrë s’kemi pasur inteligjenci shqiptare kaq të tepruar prej gjithfarë lloje pluraliste që i ka bota. Shqiptar të Shqipërisë, shqiptar kosovar, shqiptar maqedon, shqiptar amerikan, anglez, francez, gjerman, suedez...opa gati t’i harroja edhe ata me mendjen e shkjaut në kokë ! Me qindra mbi rrugë e nën rrugën shqiptare të mbytur nga pluralizmit. Pa intelektual të trurit kombëtar. Me “karrocë prej dhjetëra bigave!”, udhëton shqiptaria e shekullit të RI nëpër Evropë e Botë. Udhëtoj edhe unë në të njëjtën karrocë i humbur në labirintin e rrugëve pa dalje. Me kot priti rrugëdalje. S’di kujt t’i drejtohem ?...

            Megjithëse të korrurat e fryteve shqiptare-kombëtare, zakonisht gjatë historisë i ka përmbledhur Nëntori i Viteve, ato që i bërën të mbjellat, janë pranverat shqiptare. Jo rrallë herë ngadhënjyen me lulëzime shqiptare historike. Ajo që e dallon Prandverën 2007, janë paralajmërimet nga forcat kombëtare e ndërkombëtare për Pavarsimin e Kosovës, si eksperimentim i botës së re globaliste me disa kushtëzime. Ndër kushtëzimet eksperimentuese, më të pa durueshme absurde, ka qenë përjashtimi i Flamurit Kombëtar nga pavarësimi i shtetit të Kosovës. Bota sikur e zbuluan Kosovën nga pranvera ’99, dhe eksperimentojnë shtetin e pavarur të saj, me përjashtimin e të vetmit Flamur Kombi e të Luftës për Liri e Shqipëri të Pavarur gjatë gjithë historisë, mbi 500 vjet. Nga ky eksperimentim i shtetit të ri nga bota globaliste në pazare, përjashtohet Kosova si e paqenë nga historia dhe prej qenies kombëtare që ka derdhur gjakun për liri e pavarësi. Qysh prej vitesh, arbitrarisht Kosova është shpallur “multietnike”, ku përparësia kryesore është krijimi i përkatësisë së re “kosovare” me “shtet të pavarur e flamur të ri”, krejtësisht i pa histori. Ky është fondamenti i vullnetit të botës, i eksperimentuar në Kosovë. Edhe përballimi shqiptar është i pamundur karshi erës globaliste të fuqive të mëdha për sundimin e botës. Janë 7-8 vite “defakto” pas çlirimit, të pezullimit të pavarësisë së Kosovës, me botën globaliste sundimtare për Zot shtëpie. Nga ujdia globaliste janë kërkuar gjithfarë “standarde” imponuese-absurde, pa mos kursyer as tjetërsimin e qenies shqiptare në përkatësi të pa histori. Në Kosovë nga vullneti globalist për 8 vite, është eksperimentuar krijimi i tipit të shtetit të ri globalist nën varësinë totale të botës. Aspak nuk mund të jetë pa varg imponimesh e të mbjella globaliste në kundërshtim me vullnetin e popullit, por jo në pak raste, edhe e padurueshmja në mungesë të forcës, bëhet e durueshme.  Në disa raste gjatë shekujve është durua edhe ndalimi i Flamurit. Prej më të padurueshmeve që nuk arsyetohen me asnjë durim, është kur kombi provokohet me synime cenuese ndaj Flamurit Kombëtar mbi 500 vjet të pa prekshëm. Ndryshimi  në Flamur, nga cilat do forca politike, është përdhunimi më i rëndë fiziko-psikik që mund t’i bëhet një trupi kombëtar. Durimi në mungesë të forcës reaguese trupore kombëtare, më shumë se gjithçka dëshmon për pësimet tjetërsuese të kombit shqiptar. Kjo është Pranvera 2007, që pavarësimin e Kosovës e kushtëzon me tjetërsime prej qenies shqiptare.

            Megjithëse në pyetje vihet reagimi i gjithë kombit,, mjafton të vështrohet qëndrimi i mërgatës shqiptare nga heshtja e pabesueshme. Heshtja mund t’i numëron deri në 99 arsyetime,, se më mirë është një pavarësi globaliste e Kosovës, nën varësinë e botës, se sa nga e kaluara nën kthetrat multishovene. Globalizmi na ndihmoi të shpëtojmë dhe jemi në krahun e tij. Çdo kundërshtim na bënë të pësojmë edhe më zi, etj. etj. Fati i kombit  u është besuar forcave politike përfaqësuese dhe ato duhet respektuar. Për fatin e Flamurit është i autorizuar të vendos “ekipi i unitetit” i Kosovës e për Kosovën,  që është 1/6 karshi 1/3 të Shqipërisë së Pavarur. E vetmja një është ajo që s’harrohet, se çdo prekje në Flamur e cenon një komb të tërë. Se nga dhunimi i 1/6 kombëtare, mbarësohet pjella më e keqe tjetërsuese përbrenda një kombi, gjatë dekadave. (!) Mos vallë kujtesa historike me plotë plagë të vjetra e ndër më tragjike të tanishme, pos përpjekjes të shpëtohet gjallë, s’ka derë tjetër për shqiptarët, apo kemi të bëjmë me shpërbërjen e kombit shqiptar në disa popuj ? (!). Përndryshe, çfarëdo prekje në Flamur, pos zgjimit reagues nga i gjithë trupi kombëtar në Atdhe, si për asnjë çështje tjetër duhej e gjithë mërgata shqiptare të ngrihej në këmbë. Edhe java shtat ditore në shërbimin e mërgatës, duhej të behej tetë. S’ka bashkim më të fuqishëm shqiptar, se sa ai që vije nga forca në mbrojtje të Flamurit. Nga ajo mbrojtje shqiptare në tubime masive, prej të cilave forca kurrë nuk është lejuar dhe as që lejohet diskutimi i Flamurit Kombëtar. Për shqiptarët, Flamuri i Kombit është i padiskutueshëm dhe i pa prekshëm tash 564 vjet. Flamuri është ndaluar ose ka valuar i lirë, varësisht nga pësimet karshi pushtuesve ose forcat fituese kombëtare. As robëria 5 shekullore kurrë s’ka qenë e fuqishme ta zhdukë Flamurin, sepse i pa zhdukshim ishte kombi shqiptar. Në mungesë të forcës kombëtare, Flamuri i Kombit nga valimi i lirë është ra në ilegalitet, por kurdoherë që është rrezikuar të ndalohet Flamuri Kombëtar, shqiptarët janë bashkuar të nxjerrin qëndrime unike dhe forcë rezistuese, sepse mbrojtja e Flamurit ka qenë mbrojtja e lirisë. Rrezikimi i Flamurit Kombëtar me synime tjetërsuese e përjashtuese prej lirisë e pavarësisë kombëtare-shtetërore, është njëra prej synimeve më të rrezikshme barbare për tjetërsimin e përkatësisë kombëtare. Një eksperimentim i këtillë multishovenist antishqiptar, është zbatuar në Kosovën-Shqipëri aneksuese me 2/3 të trupit kombëtar. Përball këtij rreziku më se aktual, mund të zgjoheshin qindra tubime shqiptare në mërgatën rreth dy milionëshe, sepse në pyetje është mbrojtja e përkatësisë kombëtare nga tjetërsimi. Aspak rrezik ky i panjohur. Eksperimentimi për tjetërsimin e qenies shqiptare, është zbatua krahas ndalimit të Flamurit Kombëtar dhe dhunës multishovene për pastrim etnik të popullsisë shqiptare nga trojet etnike. Veçmas pas vendimeve të Versajës ndaj 2/3 trupore shqiptare aneksuese, fillon prezantimi tjetërsues i shqiptarëve në gjuhët sllave duke i quajtur “allbanci” vetëm shqiptarët në Shqipërinë e Pavarur, për dallim tjetërsues, të tjerët thirren “shifrari”, shqiptari, arnauti, llatin, mysliman, ortodoks, greko-sllav...” dhe të tjera tjetërsime nga ajo shqiptare.

            Pos ndalimeve nga forca e pushtuesit gjatë shekujve, mund të thuhet se prekja e parë me synime cenimi e tjetërsimi ndaj Flamurit Kombëtar, ka ndodhur në vitin 1987, para 20 viteve. Përkundër 700.000 shqiptarëve të diferencuar tok me Flamurin e Kombit, për Flamur të Shqipërisë e të Enver Hoxhës “irredentist”, forcat multishoveniste në pamundësi të ndalimit arritën një ndryshim në Flamur. Nga kjo nisje shoviniste barbare, Flamuri i kombit pësoi ndryshim me heqjen e yllit prej dykrenarës dhe zmadhimin e tij në fushën e kuqe. Me këtë akt më famëkeq antishqiptar, u provua disa herë të ngelin pa Flamur kombëtar mbi 3 milion shqiptar në Jugosllavin artificiale bitiste. Megjithatë, asgjë e papritur nga dhuna eksperimentuese serbo-multishoveniste antishqiptare mbi 100 vjet, deri me shndërrimin e Kosovës në “tokë të djegur” e varreza masive në vitin 1998/99 !... Ajo që ka qenë krejt e papritur dhe befasuese deri në tronditje, është kopjimi dhe vazhdimi i eksperimentimit tjetërsues për 8 vite, me forcat globaliste të botës për Zotshtëpie në Kosovë. Shpëtimi nga spastrimi total etnik, sikur u ka mundësuar forcave globaliste të jenë zbuluese me shndërrimin e Kosovës në pronësi të botës. Me botën për Zotshtëpie, Kosova 1/6 e shqiptarisë me mbi 90% të qenies shqiptare e çliruan me Luftë vendin nga Serbia okupatore, përjashtohet nga e vërteta e pakundërshtueshme dhe ligjshmëria e drejtësisë që i takon fitores: 1/3 e shqiptarisë së pavarur + 1/6 e Kosovës Shqipëri = 3/6 dhe kjo është ½ apo gjysmë Shqipërie nga copëtimet e Versajës që i janë bërë arbitrarisht Shqipërisë e trupit kombëtar. I çuditshëm është qëndrimi i fuqive botërore, që nga Shqipëria e vërtet të mos guxon të shpallet as gjysmë Shqipërie e Pavarur. (!) Mos vallë ende nuk i mjaftojnë botës; procesi sistematik i krimeve të gjenocidit, etnocidi i pastrimeve etnike mbi 100 vjet, shndërrimi i Kosovës në burg e fushë ferri, në “tokë të djegur” e varreza masive shqiptare !?! Cili prej shteteve të pavarura ka pësuar kaq shumë plagë duke i dal zot lirisë e pavarësisë dhe çka mbetet të ndodhë edhe më tragjike, që kombi shqiptar t’i realizonte aspiratat e ligjshme ?! I pa pritur ka qenë kalimi nga eksperimenti multishoven në atë globalist për tjetërsimin e kombit më të vuajtur nga padrejtësia. Si komb i vogël i pafuqishëm përballë fuqive globaliste, i durueshëm kur s’ka çka bënë dhe i frikësuar nga pësimet keq e më keq, ai hesht.

Realisht i ka 99 arsye imponuese të struket në heshtje ilegale, por në qoftë se botës nuk i prish punë as tjetërsimi i ndonjë kombit, ky veprim antikombëtar për kombin shpërbërës, është krejt i padurueshëm.

            Më Pranverën 2007, në vend të urimit të pritur, tash e disa vite për Pavarësimin e Kosovës, është rrezikuar një komb i terë shqiptar. Shpërbërja kombëtare s’ka “miqësi” nga që na qenka “komuniste, pluraliste, borgjeze, shoviniste, globaliste”, sepse nga kushdo është shpërbërje. Në emër të Kosovës synohet të krijohet e të shpallet shteti i ri globalist i botës nga shpërbërja e kombit shqiptar në multietni. Prej më të padurueshmeve duhet të jetë; ndryshimi, tjetërsimi ose përjashtimi i flamurit të kombit nga përfaqësimi i pavarësisë shtetërore në Kosovë. Kjo nuk është në kundërshtim vetëm me Flamurin e Kombit Shqiptar në shkallë ndalimi, por ndër aktet më të rrezikshme antishqiptare vepruese në shpërbërje trupore kombëtare, krahas vendimeve arbitrare të Versajës. Me aktit tjetërsues apo të përjashtimit të Flamurit nga shteti i pavarur globalist,-Kosova 1/6 e Shqipërisë, pas copëtimeve qindvjeçare, mohon Flamurin e vetëm të të gjitha Luftërave Çlirimtare për Liri e Pavarësi, të qenmën kombëtare të saj, ligjshmërinë nga e vërteta historike dhe i prinë shpërbërjes shqiptare kombëtare me pasoja ndër më të rrezikshmet në të tashmen dhe në të ardhmen. (!) Në këso raste përballë rreziqeve të shumëfishta, mbrojtja e Flamurit të pandashëm nga Liria është mbrojtja e përkatësisë kombëtare përballë shpërbërjes.

            Në qoftë së kjo nuk është vetëm psherëtimë e thellë shqiptare, po rrezik real që i kanoset shpërbërjes kombëtare, atëherë i pa shpjegueshëm është mos reagimi i trupit kombëtar nga të gjitha pozitat e me të gjitha organet. Pse mërgata shqiptare nuk organizoi asnjë tubim, që se paku ta shprehin qëndrimin nga pozita e saj, brengos vuajtja prej një mungese të madhe. Ajo edhe kur nuk mund bënte, kishte mundësi të thoshte shumë !... Përkundrazi nuk di kujt t’i drejtohem as me ngushëllim e as me urim ?! Truri i kombit kurrë nuk mund të vritet për vdekje ! Kjo s’me besohet. I takoi kombit që është bërë tokë !!! Me është ndalur fryma. Nuk kam forcë ta shprehi as psherëtimën. Me besoni.!?

2007, Hamburg 

Nga shoku për shokun.