|
Shembulli i Gostivarit me se miri e ilustron vonesen dhe
impotencen e jonjekohesise ose te zhvillimit te sistemit
njenacional te shtetit te LSDM-se para kerkeses per
zyrtarizimin e flamurit shqiptar ne Parlament,
gjegjesisht te procesit te sovranitetit SHTETFORMUES per
barazine e pjestareve te kombit shqiptar dhe kthimit te
njekohesise ne sistemin administrative shteteror ne
favor te dy etnikumeve, perkatesisht te etnikumit
maqedonas dhe te atij shqiptar ne Maqedoni.
A ka qene e mundur te shpetohet Gostivari? Une do te
thoja se jo. Pse jo? Per arsye se Gostivari ne te
vertete paraqitet si rast paradigmatik i krizes globale
te pushtetit te Gligorovit, ne te cilen si ne pasqyre
shiheshte kursi i tij nacional-komunist. Dhe perfundimi,
gjithashtu. Ngjarjet tragjike te 9 korrikut ne Gostivar
ne nje menyre te pervertuar te perzierjes se kerkesave
sociale dhe nacionale te shqiptareve, paraqiten dhe
shtruan problemin esencial te domosdoshmerise se njohjes
se procesit te sovranitetit te shqiptareve ne Maqedoni.
Pushteti i Gligorovit dhe disa persona servile te PPD-se
nuk kane dashur, e, ndoshta as nuk kane mundur te shohin
permbajtjen demokratike te "rebelimit" institucional te
Rufi Osmanit ne Gostivar, perkunder faktit se ai u
paraqit ne formen e shtremberuar, duke u lidhur me
kerkesen qe te zyrtarizohet flamuri shqiptareve ne
Maqedoni.
Ne fatkeqesine politike te Rufi Osmanit, megjithate
duhen llogaritur kuadrot politik qe mbijetuan Gostivarin
politikisht, por jo edhe moralisht, kur Rufi Osmani u be
dalezotes i flamurit shqiptar ne Maqedoni: lideret me
politike pseudoshqiptare, qe dhunshem ishin instaluar si
nje nevoje hibride ne fronin e dy partive, ministrat e
ngujuar ne kabinitet e LSDM-se, mediokret e ceshtjes
shqiptare, politikanet e kushtrimeve dhe mjekrrave, te
koorruptuar dhe te paformuar per situaten, ne te cilen
ndodhej shqiptaria dhe Gostivari. Inteligjent, i afte,
dinamik, por i rrethuar me pseudonacionalist, Rufi
Osmani ne te vertete ishte i vetmuar. Por kjo megjithate
nuk eshte e gjitha.
Karriera politike e Rufi Osmanit filloi te ndertohet me
fjalimet e tij te argumentuara ne Parlament. Ne mandatin
e tij dyvjecar, sa ishte ne Parlament, u njoftua me te
gjitha makinacionet dhe lojrat politike qe luheshin ne
dem te interesave shqiptare ne Maqedoni. Keto lojera
njeherazi ishin ne dem te interesave shqiptare ne
Maqedoni, por ne vecanti edhe ne dem te vet atyre qe
dirigjonin keto lojera prej ne "background". Cdo fjalim
apo propozim i Rufi Osmanit ishte i destinuar te deshton
ne aklamacion per shkak te mbivotimit nga mazhoranca e
LSDM-se ne Parlament.
Per kete arsye Rufi Osmani vendosi qe te leshoi
Parlamentin dhe te kandidohet ne vitin 1996 per perfekt
ne komunen e Gostivarit. Kandidatura e tij u kororizua
me fitoren bindese qysh ne rrethin e pare te zgjedhjeve
karshi kundershtarit te PPD-se. Ardhja e tij per perfekt
ne komunen e Gostivarit do te shenon nje rikthim ne
ceshtjet fundamentale te shqiptareve ne Maqedoni. Ky
rikthim, sic thote Rufi Osmani, "bazohet ne fitoren e
pas shtate vjetesh te pavaresimit te Maqedonise,
jorastesisht ceshtja e perdorimit te flamurit shqiptar
ngeli ceshtje e hapur per nje arsye te thjeshte se
ceshtja e flamurit lidhet me ceshtjen e vatanit dhe ka
nje rendesi paresore per barazin e pjestareve te kombit
shqiptar ne Maqedoni.
Qe te kuptohej emri i superioritetit politik "Flamur",
qe lidhet ngusht me ceshtjen e vatanit, duhej nje
ngarkese e ngjeshur ne veprimtarine politike te Rufi
Osmanit dhe nje pushim ritmik i gjalle, nje terapi
politike per vetedijesimin e forcave politike shqiptare
dhe per nje veprim konkret ne realizimin e platforms
politike te PDSH-se, por me teper duhej te permbusheshin
premtimet paraelektorale dhe nje prej ketyre premtimeve
ishte pikerisht zyrtarizimi i flamurit kombtar shqiptar
ne Maqedoni, te cilin premtim vete Rufi Osmani e zbatoi
edhe ne praktike duke respektuar gjer ne fund vendimin e
Keshillit komunal te Gostivarit. Ne kete veprim te Rufi
Osmanit u trazuan menjehere shpirterat shovenist ne
Maqedoni. Por atehere, cka ndodhi?
Ne kete trazim dhe klime politike, ne te cilen qendrimet
denigruese dhe gjuajtje me fjale shpate pas
shtrigave:"rrenimi kushtetues", "ilirida", "cenimi i
sovranitetit dhe integritetit territorial te Maqedonise"
e me vone separatizem", te formuluar ne kuader te nje
fushate te papare gebelsiane te masmediave maqedonase ne
krye me protagonistin kryesor - kryetarin e Gjykates
Kushtetuese te Maqedonise, kane prodhuar nje zhurme te
tmerrshme, ne te cilen eshte mbytur e verteta reale e
kerkesave te drejta te shqiptareve ne Maqedoni, ne te
cilen eshte mohuar e drejta e perdorimit te flamurit, e
cila eshte e lidhur ngushte me te drejten e sovranitetit
te shqiptareve, por para se gjithash eshte mohuar
vetqeverisja e pushtetit lokal ne Maqedoni.
Tragjedine e vet politike Rufi Osmani, pak a shume e ka
pergatitur edhe ne dogmatizmin e vet te superioritetit
politik, sidomos me qendrimin "nencmues" ndaj sistemit
te institucioneve nacionalkomuniste te pushtetit te
Gligorovit, por edhe me vleresimin e gabuar politik ndaj
partneritetit iluzor te PPD-se dhe te LSDM-se. Duke mos
"njohur" veprimin e mendimit politik te diktatures
parlamentare, as mentalitetin titist qe mbizoteronte ne
te dhe as elementet e infiltruar te UDB-se ne radhet e
PDSH-se, Rufi Osmani nuk ishte ne gjendje qe ne
propaganden e shfrenuar kunder personalitetit politik
shqiptar, qe filloi menjehere mbas ardhjes se tij per
perfekt ne komunen e Gostivarit nga masmediat
sllavomaqedone, te njihte edhe kontributin e atyre
faktoreve politike dhe shteteror te nojur mire ne
ish-sistemin; te njihte mire kontributin e meparshem te
Gligorovit; te njihte kontributin e institucioneve
autoritare te nacionalizmit, trashegimine e tyre ne LSDM,
qe si "parti shtetformuese e sllavomaqedoneve" dhe "loja
e shtetit", qe nuk njohin e nuk respektojne normat
juridike dhe morale te shoqerise se qyteteruar, prandaj
duhet te "disiplinoheshin" dhe te "qyteteroheshin" me
masa repressive te shtetit me preambulle nacionaliste;
te njihte metodat e sulmeve dhe linceve politike te
regjimit policor, te perpunuar ne projektin e
Cervenkovskit, ne te cilin, per zgjidhjen e ceshtjes se
flamurit shqiptar, propozoheshin masa diabolike, krijimi
i psikozes se pershtatshme, presioni i aparatit
shteteror dhe nxitja e revoltave, qe nga Cervenkovski do
te mbyteshin me gjak.
Rufi Osmani nuk vuri re (e si mund te vinte re) se po
fillonte ta pesonte edhe ajo shkalle barazie e popullit
shqiptar qe eshte arritur me pare, qysh ne Kushtetuten e
meparshme te RSM-se. Si pasoje e politikes
nacional-komuniste qe fajtorin e ka kerkuar ne te
kaluaren dhe ne te tashmen, pushteti i Gligorovit i
instaluar ne vitet e 90-ta ne vend qe t'i avancoje te
drejtat shqiptare te proklamuara deklarativisht qysh ne
sistemin komunist, njeheresh arriti arbitrarisht t'i
eliminoje shqiptaret nga subjektiviteti shtetformues ne
Maqedoni dhe me pastaj demokracine te zevendesoje me
diktature parlamentare, ku shumica sllave mbivoton dhe
imponon vullnetin politik mbi "pakicen" shqiptare, kurse
partite shqiptare dhe lideret e tyre nen diktatin e
Gligorovit qene shnderruar ne kuklla eksperimental,
ndersa kerkesat e drejta dhe legjitime te shqiptareve
satanizoheshin me regjine e pergatitur prej me pare.
Prandaj nuk te cudit fakti kur, si pasoje e kesaj regjie,
edhe prodhimi i vetqeverisjes shqiptare ne pushtetin
lokal beheshte hale ne sy; i pergjuar nga organet e
sigurimit shteteror, i satnizuar apo i bojkotuar nga
pushteti qebdror; shqiptaret privoheshin nga e drejta
nacionale per perdorimin e flamurit shqiptar, kurse
perfektet dhe kryetaret e keshillave komunal pushteti i
Gligorovit i paralajmeronte, i thirrte ne biseda
informative, i frikesonte, i ndjekte penalisht me
procese te montuara gjyqesore dhe ne fund edhe do t'i
denojne me denime dakronike.
Ne anen tjeter. Megjithate, Rufi Osmani ka pasur
qendrimin e tij per politiken e plagiatit politik te
Arber Xhaferit, "te transparences se premtuar per
instalimin e bordit shqiptar ne Maqedoni" jo vetem si
anetar i PDSH-se, po, per me teper, edhe si iniciator
per krijimin e ambientit te perbashket politik shqiptar
ne Maqedoni: besnik i sinqerte i idese se bashkimit te
dy partive, pra PPDSH-se dhe PDP-se ne subject te ri -
PDSH. Kete ai do ta quaj"profilizim politik ndoshta
perfundimtar te subjektit politik shqiptar ne Maqedoni
ne kete faze te vetedijes politike te popullit shqiptar",
nga i cili profilizim politika dhe transparenca utopike
e Arber Xhaferit ne Maqedoni do te vije duke u
distancuar gjithnje e me me thellesi. Xhaferi, qe
percaktonte politiken ne PDSH, qe deri dje e vleresonte
pozitivisht punen e Rufi Osmanit ne zbatim te idese se
instalimit te bordit shqiptar ne Maqedoni, pas ardhjes
se tij per perfekt ne komunen e Gostivarit, filloi
menjehere qe per Rufi Osmanin te bej vleresime negative
e per kete politike, qe ne realitet ishte politike e tij,
ta quaj politike te gabuar e te deshtuar, kurse vete
Rufi Osmanin e shpalli si politikan "narcisoid". Ne kete
qendrim Xhaferi gezoi perkrahje morale nga lideri i PPD-se
dhe ndihme konkrete dhe efikase nga pseudonacionalistet
te cilet u gropuan ne monopolin e tetovareve dhe ne
Kuvendin e bashkimit mekanik te kryesive te PPDSH-se dhe
PDP-se materializuan konkretisht kuptimin e ketij
mendimi: qe te fitoje plagiati utopik i transparences
politike te Arber Xhaferit, duhet te humbase projekti i
Rufi Osmanit i materializuar prej 15 faqeve dhe konkret
me specifikat e veta per shqiptaret e Maqedonise, pse jo?
Rufi Osmani tashme ishte percaktuar per pushkatim
partiak dhe politik: kunder tij u hap sezoni i gjahut, u
pergatit me direktiven e Thacit nje referat i montuar
dhe denigrues kunder personalitetit te Rufi Osmanit dhe
lexohet nga nje bashkevendes i tij ne Kuvendin e
bashkimit. Pas leximit te ketij referati denigrues
filloi linci partiak dhe politik i Rufi Osmanit, qe me
vone ekzekutimin e tij do ta realizojne komunistet e
Cervenkovskit. Dhe sakrifikimi i lirise se Rufi Osmanit
dhe fati i statusit te shqiptareve ne Maqedoni do te
behet kusht i heshtur i afirmimit te kujdoqofte.
Pushtetmbajtesit e LSDM-se per te larguar vemendjen e
opinionit publik maqedonas nga devalvimi i denarit,
shperthimi i aferave te ndryshme finanasiare dhe te
kollapsit total ekonomik, por edhe duke krijuar
divergjenca te medha permes elementeve te infiltruar ne
radhet e PDSH-se, me me qejf ne Gostivar pane vetem "rrenim
kushtetues", "cenim te sovranitetit dhe integritetit te
territorial", shkuan aq larg dhe nen ndikim ta
albanofobise zbuluan "terrorizmin e shqiptareve" ne
Gostivar. Per kete vleresim denigrues, por edhe ne saje
te manipulimit me "flamurin shqiptar" nga ana e LSDM-se,
ka ndodhur mbledhja e nates fatkeqe te 8 korrikut ne
Parlament. Ne kete mbledhje do te miratohet ligji per
legalizimin ironik te flamurit shqiptar dhe po ky ligj,
ne mungese te presidentit te shtetit, do te nenshkruhet
nga nenkryetari i Parlamentit, me c'gje nenkuptohej
joserioziteti i vete ligjit, me te vetmin qellim qe te
justifikohet skenari i dhunes shteteror i pergatitur
nergut per shqiptaret dhe per "rebelimin" institucional
te Rufi Osmanit.
Ne lidhje me kete ligj dhe nenin 48 te Kushtetutes se
Maqedonise, ku bazohet ky ligj, Rufi Osmani per "Flaken"
do te deklaron:"Ky Parlament duke miratuar ligjin ne
fjale beri obligimin e plote te vendimit te Gjyqit
Kushtetues, ne te cilin bazohej edhe vendimi i Keshillit
komunal. Mirepo, dallimi eshte esencial: perderisa
vendimi i Keshillit komunal legalizonte perdorimin e
plote dhe te barabarte te flamurit shteteror dhe te atij
shqiptar e turk, ndersa Parlamenti ben legalizimin
zyrtar ironik te flamujve te nacionaliteteve dhe
legalizon kete perdorim ne dimensionin privat e kulturor.
Ne kete drejtim deshiroj te mohoj edhe nje teze tjeter
qe qarkullon ne opinion, ne te cilin thuhet se ceshtja e
te drejtes se perdorimit te flamurit, te bazuar ne nenin
48 te Kushtetutes nuk implikon normimin e kesaj te
drejte me ligj te caktuar dhe prandaj nje ligj i kesaj
natyre ndoshta ka qene i panevojshem, ndoshta eshte
dashur te sillet ndonje udhezim per perdorim, dhe asnje
akt juridik."
Nga ky shpjegim shihet qarte se legalizimi ironik i
flamurit shqiptar ka pasur krejtesisht prapavije tjeter.
Ne sfond te pushtetit te Gligorovit prej perpara eshte
pergatitur skenari tragjik i dhunes policore per
disiplinimin e shqiptareve dhe te Rufi Osmanit ne
Gostivar. Varianti me i dhembshem i ketij skenari, sic
shprehet Rufi Osmani,"eshte veprimi, per fat te keq, i
kolones se peste shqiptare". Por veprim edhe me fatkeq
ka qene heshtja e pseudoministrave shqiptar te PPD-se
dhe preskonferencat e panevojshme "here shqip e here
maqedonisht" te lidereve te PDSH-se. Ata te mbetur
shtatezene me dosje te inkriminuar nga Gligorovi dhe
Cervenkovski, por edhe ne saje te smirezise qe kishte
lindur ne shpirtin e tyre me rritjen e karizmes se Rufi
Osmanit, gjithashtu, dhane ndihmesen e tyre ne
pergatitjen e skenarit tragjik ne Gostivar.
Mos te harrojme: "rebelimi" institucional i Rufi Osmanit
ishte dhe do te mbetet emer superioritetit te idese
kombetare qe kerkon zgjidhje politike, sociale,
ekonomike dhe kulturore per shqiptaret ne Maqedoni.
Ndjenja e superioritetit te Rufi Osmanit do te detyroje
te mblidhen kreret e LSDM-se dhe te sjellin nje ligj,
qofte edhe gjysmak dhe ironik, ne "favor" te shqiptareve
dhe, nen ndikim te tij, Parlamenti do te shfuqezon
vendimin e Gjyqit Kushtetues te Maqedonise. Rufi Osmani,
brenda kornizave te sistemit juridiko-kushtetues te
shtetit, do te luaj me kreret e LSDM-se lojen e Xhalutit
dhe Davudit. Do te refuzoje cdo post te larte shteteror
te "dhuruar" nga Gligorovi dhe do te "rebelohet" shqip
para kercnimit te Cervenkovskit.
Keto ishin shkaqet kryesore qe motivuan pushtetin e
Gligorovit dhe kreret e LSDM-se ne "background" te
shtetit te pergatisin nje skenar shovenist ne Gostivar,
qofte edhe me dimensione te pergjakshme, me te vetmin
qellim qe te deshmohet para opinionit vendas dhe te
jashtem se funksionon shtetit i LSDM-se. Ky demonstrim i
brutalitetit policor do te mbetet nje njolle e zeze ne
historine e "fitores" se dhunshme te LSDM-se, qe do te
karakterizohet me vone, ne zgjedhjet e treta
parlamentare, me humbje te pushtetit dhe shtetit te LSDM-se,
qe per shqiptaret do te jete nisje per ne betejen e pare
qe do te zhvillohet ne vitin 2001!
Mos te harrojme: qendrimin e "ashper" dhe kritik te Rufi
Osmanit per disa politikan shqiptar ne Maqedoni. Rufi
Osmani ne lidhje me qeshjet ironike te ministrave te PPD-se
tha edhe nje fjale:"gushterska nasmevka". Kurse Alitin e
PPD-se ne "Fokus" do ta quaj Rrahman Morine dhe veprimin
e tij politik ne shtetin e LSDM-se do ta konsideron si
te demshem per shqiptaret e Maqedonise. Por nuk do te
mbetet vetem me kaq.
Ne fazen e pergatitjes se Kuvendit te bashkimit, mes
PPDSH-se dhe PDP-se, ne nje prej mbledhjeve te Kryesise
qendrore te parties se vet, Rufi Osmani per shume
ceshtje do te ndertoje qendrimin e vet konsekuent per
veprimin e ardhshem politik. Ne paraqitjen e projektit
te tij para delegateve ne Kuvendin e Bashkimit haptazi
edhe ne diskutim do ta kundershtoje plagiatin utopik te
transparences politike te dimensionit sofistik te Arber
Xhaferit, madje veprimin e tij politik do ta konsideroje
si tendence manipulative te njemendesise neokomuniste
mbi administraten partiake te PDSH-se. Me argumente
konkrete dhe bindese Rufi Osmani do te kerkonte qe selia
e PDSH-se te transferohej ne Shkup dhe do ta demaskonte
monopolin e tetovareve ne Kryesine qendrore te PDSH-se.
Ne parim do te mbetet luftetar kunder "diskriminimit te
pakuptimte te perfaqesuesve te PDSH-se nga Shkupi,
Struga, Kumanova dhe nga qytetet tjera. Kurse per Menduh
Thacin ne letren qe i dergon Arber Xhaferit dhe qe e ben
publike ne "Flake" shkruan:"Propozoj per nenkryetarin
Menduh Thaci te gjendet ndonje punesim adekuat dhe ne
kete menyre te shperblehet per aktivitetin e tij te
deritashem ne parti, e njekohesisht te relaksoje
vetveten nga obligimet e shumta partiake te cilat ne
menyre permanente i mban ne supet e veta, dhe te
krijohet hapesire per angazhime te kuadrove te reja ne
administraten partiake".
Me kete qendrim kritik dhe shpesh me perdorimin e
sintagmave politike "te shitur", "kolaboracioniste", "Mojsi
Golema", "Hamza Kastriota" dhe te bera publike per
opinion, te cilat ne menyre direkte kane manifestuar
permbajtjen e demaskimit te pseudolidereve shqiptar, ne
betejen politike me pushtetmabjtesit e LSDM-se, Rufi
Osmani do ta lene vetem bashkepartiaket e tij ne
Gostivar dhe lidershipi I PDSH-se do te kerkoje prej tij
sakrificen e projektit politik "kriza politike" me autor
Arber Xhaferin. Kurse pseudoministrate e PPD-se te
ngujuar ne kabinetet e LSDM-se do te bejne sehir prej
larg dhe nuk do te informojne per intervenim policor te
9 korrikut ne Gostivar.
PO te provonim - sado qe te mos duket keshtu - ta
perkujtojme tragjedine e Gostivarit pa sakrificen e saj
te dhimbshme, dhe sikur kjo gje te mos ishte pjelle edhe
e pseudolidereve shqiptar, ajo prapseprap do te na dale
tragjike me vleresimin e Rufi Osmanit. Marre
objektivisht, "ngjarjet tragjike te 9 korrikut,
gjithsesi, do te ndodhnin, "9 korriku ka qene nje skenar
i parapergatitur, te cilen e konfirmuan ne teresi
udheheqesit me te larte maqedonas, duke filluar nga
Gligorovi, Cervenkovski e Cokrevski dhe te njejtet ia
bene qarte me dije opinionit me te gjere se flamuri
kombetar shqiptar ka qene vetem pretekst per nje
intervenim te asaj natyre me qellim disiplinimi te
forcave politike shqiptare te cilat zbatuan nje politike
qofte edhe komunale ne kundershtim me deshirat dhe
aspiratat e politikes zyrtare maqedonase¦"
Rufi Osmani, per sehirin e funksionareve te PPD-se,
vazhdon dhe thote: "Sikur funksionaret shqiptare te PPD-se
te cilet participojne ne qeverine aktuale maqedonase, te
kishin bere sherbimin me te vogel, gjegjesisht te kishin
informuar kryetarin e komunes ose Keshillin per daten e
intervenimit brutal policor, do te kishim parapergatitur
terrenin politik qe te evitohej gjithe ajo qe ndodhi, te
mos lejohej ne asnje menyre ndeshja e drejtperdrejte e
protestuesve joviolent shqiptar me forcat policore¦"
Kurse per politiken pseudonacionaliste te PDSH-se dhe ne
vecanti per kreret e saj, Rufi Osmani nxjer ne shesh nje
te vertete shume te hidhur dhe per "Flaken"
deklaron:"Pergjegjesia objektive e PDSH-se konsiston me
faktin se kjo parti, vecanerisht Kryesia qendrore,
Kryesia e deges, keshilltaret komunale dhe shume
aktiviste te cilet kane qene ne liri, nuk kane
kanalizuar protestat e qeta spontane te shqiptareve dhe
nuk kane parapenguar ne menyre preventive qe keta
protestues te mos behen pre e brutalitetit policor
maqedonas. Edhe ne radhet e PDSH-se ka Skenderbe te
kushtrimeve dhe te mjekrrave, te cilet jane te tille
gjithmone para se te filloje beteja politike e pastaj
shndrrohen ne Hamza Kastriota dhe Mojsi Golema dhe nuk i
gjen njeriu. Te njejtit perseri dalin ne siperfaqe pasi
te kishin perfunduar te gjitha betejat. U apeloje te
tilleve qe ta ndryshojne fjalorin dhe veprimet politike,
sepse realiteti tanime eshte i hidhur per ta dhe le t'i
leshojne radhet e PDSH-se sepse opcioni politik i PDSH-se
eshte nje sakrifice e madhe, e cila nuk kaperdihet lehte."
Pas procesit te montuar gjyqesor politik kunder Rufi
Osmanit dhe te tjereve dhe me vone shqiptimi i denimit
drakonik kunder te dyve ne Gjyqin e Gostivarit, vete
shqiptaret, pa dallim ngjyre partiake dhe pa ngarkesa
ideologjike, kuptuan shume me teper dhe shume me heret
per lincin politik te pergatitur per Rufi Osmanin. Por
shqiptaret filluan te flasin vetem atehere, kur pane se
fati politik i Rufi Osmanit ishte njekohesisht edhe fati
i tyre kushtetues ne Maqedoni. Kjo do te thote se me
protestat "Liri per Rufi Osmanin" shqiptaret para se t'i
jepnin perkrahje Rufi Osmanit kerkonin te arrinin
qellime politike: se pari, te manifestonin revolten e
tyre per poziten e disfavorshme te statusit kushtetues,
te cilen ua mori pushteti i Gligorovit pa pyetur
vullnetin e tyre politik dhe, se dyti, te kerkonin
partneritet te plote kushtetues dhe jo partneritet
iluzor ne ekzekutiven e shtetit.
Musa Lamallri
1998
|
