UNË E BABI MJESHTËR

(VJERSHA PËR FËMIJË)

LIBRI I DYTË                                                                                  

LEKTURA:             AUTORI

SHTYPSHKRONJA: “ADEA” , PRISHTINË

                        PRISHTINË, 2005

KOMANDANTI ËSHTË I GJALLË

Re të zeza mbuluan Prekazin

Shumë çetnikë e nxinë lëndinën

Adem Jashari dredh mustakun

Dhe në çark e puth martinën.

Në nishan të pushkës së gjatë

Pak më tutje Shaban plaku

I betuar n`shqiponjë t`flamurit

Për të gjallë s`lëvizë nga pragu.

Nga frenxhia bërtet Hamza

Si kreshnikët në ditë të veta

Heu çetnikë ju farë e fëlliqur

Jo s`ka vdekur Azem Bejta.

Krisën pushkët përnjëherë

Si rrufetë që bijnë nga qielli

Gjoksin Hamza i vë gjyles

N`ato çaste u ndal dielli.

Si dragoi zjarr qet nga goja

Luftë e këngë Ademi i nisë

Sikur kosa që rrëzon barin

Rrëzon çetnikët ballëqëndisë.

Komandanti është i gjallë

Legjendë u bë ky emër

Gjithë shqiptarët kudo janë

Komandantin e kanë në zemër.

PARA VARRIT TË KOMANDANTIT

(Një ushtar i bataljonit “Atlantiku”)

Larg në Amerikë ishim

Mendjen n`Kosovë e kishim,

N`jug t`Evropës plakë

Kosova digjej flakë.

Formuam “Atlantikun”

Kaluam Atlantikun,

Të veshur me barot

Kosovës t`i dalim zot.

Rezezat i shporrëm qiellit

Për rrezet e ngrohta të diellit,

Erdha në Prekaz o trim

Edhe sot je komandanti im.

Buza më dridhet në vaj

Mos më qorto pse qaj,

Deri në fund të kësaj bote

S`harrohet lavdia JOTE.

ERDHËN PIROMANËT

Erdhën piromanët

Edhe në fshatin tim

Çdo shtëpi

E dogjën me benzinë

Këto bisha Karpatesh

Gjakpangopura

Nuk kursyen shkollën

As xhaminë.

Erdhën piromanët

Me zjarr e thika

Nga faqja e dheut

Ta fshijnë Dardaninë

Shumë prej tyre

Në këto shkrepa

Lanë eshtrat

Kanë bërë hesapin

Pa hanxhinë.

Mashtrohen  piromanët

Gjaku s`na ligështon

Nuk nënshtrohemi

As sot as kurrë

Edhe nëse Kosova

Ngelë në qika

Edhe nëse në të

Nuk ngelë asnjë burrë.

PSE ?

Ka shumë e shumë pyetje

Drenicakja e vogël Rinë

Pse ma vranë qenin

Pse ma vranë bagëtinë?

Pse ma dogjën fletoren

Përplot me vizatime

Përse ma vranë lapsin

Ai ish pushka ime?

Pse ma dogjën shkollën

Ç`iu bëri ajo vallë

Pse m`i vranë pumat

Që më ngelën në shkallë.

Pse gratë e botës

Që lindin në spitale

Nuk e ngritin zërin

Për lindjet tona në male?

MË THANË…

Më thanë lulet

Na merr në vjershë

Vjersha do behar,

Më thanë bletët

Ç`bëjmë ne pa lulet

Vjersha do nektar.

Më thanë fëmijtë

Na merr edhe neve

Vjersha do rritë,

Më tha dielli

Lulet, bletët, fëmijtë

Nuk bëjnë dot pa dritë.

Më tha shiu

Edhe unë do të vi

Pa stuhi e erë,

Si do të rriten lulet

Si do të rriten fëmijtë

Kur s`shohin ylberë.

Ua hapa derën

Luleve, bletëve

E fëmijëve përnjëherë,

Hyri edhe dielli

E mora dhe shiun

Vjersha u bë ylber.

Më tha trimi

Me pushkën time

Edhe unë do të vi,

Ju asnjë pa mua

Fare s`keni vlerë

Po s`patët liri.

LIRISË

Në Likashan e Drenicë

Lirisë iu gëzua edhe guri

Në fshat mbi gjashtë lisat

Lirshëm valon flamuri.

Liria ka aromë lulkuqeje

E ngjyrosur me ngjyrë gjaku

Ajo ka flatra sikur pëllumbi

Vjen e na përgëzon te pragu.

Dhe ju pyetni kush e solli

Nga Bajgora n`male të Sharrit

Në gjithë Kosovën atë e solli

Ushtria e Adem Jasharit.

SHUMË DEGË NË NJË TRUNG

Në Likashanin shkëmbor

Janë gjashtë lisa shekullor

Me degë të gjëra lisat bung

Që të gjashtët në një trung.

Istikam i UÇK-së dikur

Sot mbi ta valon flamur

Duke biseduar me ta

I pari lis kështu më tha:

Jam Shqipëria, zemra ime

A e sheh nuk jam jetime

I dyti lis më kapi për dore

Unë-tha-jam Kosova Lindore.

I them të tretit ti kush je

-Ilirida si s`më njeh

Me Kosovën këtu rrimë

Kemi pranë dhe Qamërinë

Me Plavë-Gucinë mish e asht

Sa shumë degë, por një trung bashkë.

Kështu të gjashtët jemi rritë

Bashkë i përballuam stuhitë

Na u zgërdhinë bishat me dhëmbë

Por gjithëherë qëndruam në këmbë.

RILINDJA E RILINDJES

(Me rastin e daljes pas 9 vitesh ndalesë)

Ishte viti gjashtëdhjetë

Unë atëherë isha fëmijë

Me shumë gazeta në dorë

Në shkollë erdhi një njeri.

Orën e parë me mësuesin

Erdhi ai xhaxhai me plis

Nga një gazetë na shpërndau

Mbi banka t`gjithëve-gratis.

Të gjitha shkronjat s`i kishim mësuar

Ama kalonim n`harmoni pa grindje

Ndërsa gazetës që kishim në duar

I thoshim Rilindje e dikush Lirindje.

Me “Rilindjen” u rritëm bashkë

Ajo kishte faqen për fëmijë

Duke lexuar poetët më të vjetër

Edhe unë nisa t`botoj poezi.

Kur u bë e zonja kur u bë e madhe

Pse thoshte t`vërtetën pengesa i vunë

Dhembjen e saj tash sa vite

Me shpirt e zemër e ndjeva dhe unë.

Rilindja e “Rilindjes” më gëzoi pa masë

Unë po thinjem ajo le të rritet

Rrugë me gjemba kurrë mos pastë

Rrita e saj kurrë mos t`ndërpritet.

TË LUMTË MËSUESE

Një mësuese

Zemërmadhe

Invalidët i vizitoi

Pa u hamendur

Nxori kuletën

Tërë një rrogë

Ua dhuroi.

-Merrni-u tha

Me gjithë zemër

Mësuesja jonë

Si sorkadhe

Mos më pyetni

Fare për emër

S`po ua jap

Për mendje

Të madhe.

Zemërmadhja

Kështu foli

S`deshi dëftesë

Emër nuk la

U nis nga dera

Dhe doli

Lamtumirë

Trima iu tha.

URA E MIQËSISË

Janë të mëdha

Në Pejë urat

Mbi Bistricë,

Janë të mëdha

Mbi Ibër urat

N`Mitrovicë,

Janë të mëdha

Në Gjakovë urat

Përmbi Dri,

Janë të mëdha

Mbi Sitnicë urat

Në Vushtrri,

Ka të mëdha

E më të mëdha

Ura n`këtë tokë,

Por më e madhja

Më e forta

Është një urë

Që i lidhë

Dy shokë.

KUR U NISËN PËR KURBET

Kur u nisën për kurbet

E mashtruan Pajtimin

Po shkojmë te daja,

Kur shkelën në tokë të huaj

Djali i vogël u habit

Te dajtë s`ka tramvaja?!

Duke shëtitur në park

Në mes njerëzish të huaj

Voglushi vuri re,

Ju m`keni mashtruar

Këta s`janë dajtë e mi

Nuk flasin si ne.

Kur ulen për të ngrënë

Lë një vend të zbrazët

Për gjyshen në fshat,

Nuk i bëjnë përshtypje

Lodrat as qyteti

Dot s`bëhet rehat.

ALFABETI I GJUHËS SHQIPE

Arta tha-ta shkruajmë një poezi

Beni tha-edhe unë jam dakord

Cili s`do të pajtohej foli një syzi

Çka po presim t`ia nisim që sot.

Dardani tha-jemi tridhjetë e gjashtë

Dhe aq shkronja ka alfabeti

Ermela një voglushe flokëgjatë

Është mirë tha vjersha të jetë sa deti.

Flora tha unë lulet shumë i dua

Genti tha nga gjumi libri m`ndanë

Gjithkush veten e tregon me punë

Hana foli kr fjalën ia dhanë.

Iliri tha këngën shumë e dua

Jeta tha më pëlqen aktrimi

Kushtrimit shtatgjatë e faqeftua

Loja e basketbollit dhe vizatimi.

Llokume, ëmbëlsira më bën mamaja

Mësuesen do ta thërrasim patjetër

Nadia-tha n`ditëlindje më vjen daja

Një ditë më ka lajmëruar me letër.

Ora kalonte vargjet shtoheshin

Porsi shtëpia e re gurë mbi gurë

Qëndresa  tha që të mendoheshin

Radhën t`ia lënë zotriut Flamur.

Rrumbullakohet ngadalë poezia

Sëcili diçka të re propozoi

Shumkush i tha mendimet e tija

Teuta e vogël shokët i dëgjoi.

Tha Mirjeta vjersha u bë si tren

Unë jam në të tetin t`parafundit

Vagoni i fundit pastaj vjen

Xërxa nuk është stacion i fundit.

Xhyla doli para shokëve të vet

Ylberin vizatoi me lloj-lloj ngjyrash

Zell kush ka, në të gjitha lëndët

Zhvillon lehtë çfarëdo detyrash.

VJESHTA

Një sorrë në plep

Në tokë shumë fletë.

Bujku në arë

Në tokë shumë farë.

Në qiell retë zi

Në tokë shumë shi.

Tash më shumë

Ka ujë në lumë.

VJESHTA ECËN DHE FLET

Vjeshta i hap dyert e shkollës

Nxënësit i fton të hyjnë në klasë

Shpejt i pjek kokrrat e mollës

Dardha e rrush dhuron me thasë.

N`kopshte me vjelësit vjeshta flet

Kuvendon me bujkun në arë

Flet edhe me lumin e rritur që nget

Shpezëve shtegtarë u thotë udhë e mbarë.

Të luaj  me gjethe ënda ia ka

Iu frynë nga Kosmaçi në Qyqavicë

Shumë drunj pa gjethe tashmë i la

Në anë të Prishtinës e n`Mitrovicë.

Flet me barinjtë kodër më kodër

Nëpër Preshevë e nëpër Prizren

Sa e sheh në Tetovë e sa në Shkodër

Në male e fusha kudo e gjen.

Flet edhe me dimrin më në fund

Mirëseardhje i dëshiron atij

Të kënaqen fëmijtë në qytet e katund

Në Sharr e Brezovicë me saja e ski.

VAZHDON